نمايشگاه عکاسی زير نام (کلکين ) در باميان افتتاح شد

باميان آژانس خبرى پژواک ، ٢٣حمل

نمایشگاه عکاسی، تحت عنوان "کلکین"که  محروميت، فقر و مشقت مردم بخصوص زنان ولايت بامیان را به تصوير ميکشد، امروز افتتاح شد. در اين نمايشگاه بيش از ٦٠ قطعه عکس هنری از ٢٨عکاس عضو  (انجمن عکاسی افق ) در مرکز ميراثهاى فرهنگى باميان به نمايش گذاشته شده است.

 سيد نظام الدین رفعت، مسؤول این انجمن غير دولتى، به آژانس خبرى پژواک گفت که نمايشگاه را بخاطرى افتتاح کرده تا محروميت و مشقت مردم باميان را به مردم انعکاس داده باشد.

  وی افزود که می خواهد به تماشاگران این نمایشگاه ، این پیام را برساند که در بامیان غیر از خاک، سم و فضای خشک و دلگیر چیزهای تاسفبار دیگرهم وجود دارد.

 در جملۀ تصاوير،زنى ديده ميشود که بخاطر اعاشه و اباطه خود، انبوه علوفه را از کوه و دشت جمع نموده و آنرا بر سر و پشت به منزل انتقال ميدهد.

 همچنان در چند تصوير ديگر مشاهده ميشود که  بعضى افراد، بيل بدست داشته و خسته و مانده از کارهاى زراعتى برگشته و در دهن دروازه منزل، افسرده نشسته اند.

 على عرفان مدير مسؤول راديو باميان که از نمايشگاه ديدن ميکرد، گفت که همچو نمايشگاه ها بايد توسعه يابد و مشکلات مردم بيشتر به تصوير کشانده شود.

 عرفان افزود: (( يک تصوير، بيانگر حقايق است و ميتواند چندين مفهوم را ارائه کند .))

 داکتر حبيبه سرابى والى باميان که نمايشگاه را افتتاح کرد با استقبال از آن، وعده هرنوع همکارى را با  عکاسان باميان نمود.

 مسؤول انجمن عکاسى افق ميگويد که این نمایشگاه را بدون کمک هیچ مؤسسه و نهادی، تنها به اتکای توان مالی خود و اعضای انجمن دایر کرده و اين سومین نمایشگاهی است  که طی چهار سال گذشته در بامیان، راه اندازى شده است.

 رفعت که هنرعکاسی را هشت سال قبل در ایران آموخته  و شش سال است به تربیت شاگردان  در این رشته هنری مشغول است، گفت که  تاکنون ٦٠ شاگرد از طبقه ذکور و اناث را تربيت کرده  و همگی آنها مشغول کارهای هنری می باشند.

 وی مى افزايد که  تا کنون، یازده نمایشگاه عکاسی را دایر کرده و ٩ نمایشگاه آن در شهرمشهد ایران برگزار شده است.

 موصوف می گوید در سال ١٣٨١  شصت و شش قطعه عکس خود و شاگردانش را برای نمایشگاه بین المللی عکاسی توکیو به کشور چاپان فرستاد، اما این عکس ها در بازگشت ، همراه مدارک و تقدیر نامه آن نمایشگاه در پسته خانه  شهر مشهد مفقود گردید.

 نامبرده افزود که تمام عکس های وی و شاگردانش  به طریقه آنالوگ و کمره های حرفه ای گرفته شده است ،وى  به عکاسی دیجیتال باور ندارد، زیرا این روش، توان هنرمند و عکاس را برای هنرنمایی پایین می آورد.

 قرار است از اين نمايشگاه که  بيش از دوصد تن ديدن کردند،  براى پنج روز آينده بر روى تماشا چيان باز باشد.

 هادى غفارى

 توزيع چهل هزار جلد قانون اساسي به مردم 14/1/1386
وزارت احيا و انکشاف دهات با همکاري موسسه کونتر پارت انترنشنل چهل هزار جلد قانون اساسي را با ضميمه طرزالعمل شوراهاي انکشافي به مردم توزيع مي نمايد.
قسمت مجموعي کاپي هاي قانون اساسي به مبلغ 000/112 دالر امريکايي بالغ مي گردد که از سوي موسسه کونتر پارت تمويل گرديده است. (از سایت وحدت)

 بینش استبداد ونشر قانون اساسی!

استبداد مردم را نادان و جاهل، فکر می نماید لذا در تلاش ریا کارانه است که، همیشه برای شان خط ونشان، بدهید نه نان واب، نه خانه و سرک نه برق ودوا و نه مکتب و کتاب درسی، قلم و کتابچه

استبداد مردم را قانون شکن می داند.لذا همیشه توصیه مینماید که مردم باید قانون را مراعات نمایند!!

استبداد و انحصار مردم را ضد ترقی و ضد امنیت و ضد قانون می داند! لذا می خواهد که با پخش کتاب قانون اساسی میان انها ملت، را قانون مند و متمدن نماید!!

و حال بخوانید این داستان ما را داستان که نزدیک به سیصد سال بر ما خوانده می شود و مارا بخواب ناز می برد،بخوان وزیر نازوک بین ما! بخوان باصدای مادرانه بخوان بنام اب ودانه بخوان صدای خوش داری خوب می دانی معنی اداره را خوب خوانده ای که مردم از چه صیغه است!

از عید محمد عارفی۲-۳-۲۰۰۷
بنا بر گزارش رادیو آزادی ،روز دوشنبه مورخ 7/12/1385 آقای قانونی رئیس ولسی جرگه اعلام نمود که تا تقاضای سال گذشته ولسی جرگه از دولت، مبنی بر بالا رفتن معاش اعضا ی شورای ملی و کارمندان دولت اجرا نشود ولسی جرگه بودجه سال 1386 را مورد بحث قرار نمی دهد.
این اظهارات از دو نظر مورد تبصره و توجه است. اول: شیوه برخورد با مسائل ملی و کار سیاسی را در افغانستان نشان می دهد که متاسفانه اخلاق و فرهنگ سیاسی در افغانستان، مالکانه و غیر مسئولانه بوده خاصتا حوادث سه دهه اخیر کار سیاسی و حکومت داری را از مدار مسئولانه ملی خارج کرده و لباس تنگ و نامناسب قومی، محلی، منطقه ای و گروهی پوشانده است.
اولیای امور وسیاست پیشه ها از زوایای تنگ و مناظر کوچک به قضایای سیاسی می نگریستند.
گروههای متخاصم که افغانستان را به چند منطقه سیاسی و نظامی تقسیم کرده بودند، ارتباطشان با یکدیگر دیالوگ و تفاهم در راستا ی یک سیاست ملی نبوده بلکه برخورد و تعاملشان با یکدیگر بر اساس منافع حزبی، قومی، محلی،شخصی و گروگان گیرانه بود.

   قتل عام مردم هزاره

 ومعضلهء کوچیها در ین ساحه

تا ریخ افغانستان از واقعیت های ظا لمانه مشبوع است - زمامدار در جا معه قبیلوی مظهر وخلیفه دین و روحانی مجری احکام – تلقین گروتفسیر کننده دین است تا ریخ قبیلوی گنجا یش نو پذ یر ی را ندارد ومعبد کهنه ها و مد فن نو ها است. بایاد آوری این رویدادهای تلخ تاریخ به  این نتیجه روشن میتوان دست یافت که بدون تأمین برابری حقوق سیاسی میان گروههای قومی  واقلیتها ی ملی ومذهبی  افغانستان  جامعه  ء بلادیده ما  از ستم  اجتماعی ونابرابری ملی نجات  ورهایی  نمی یابند فرآیند  رشد مستقل ملی ووحدت ملی  کشور کثیرا لملة  ما  کند و  رنجهای مردم   ما  دراز تر میشود. - رویدادهای چنددهه اخیر بوضوح کامل آشکار ساخت که سلاطین، شاهان وامیران به مقصد  جاودانه ساختن تاج وتخت و قدرت برای خاندان خود ها  و برای بهره کشی ازتوده های مردم کشور، فرزندان وطن را در جهل وتاریکی قرون وسطایی نگه میداشتند.

طوریکه امیر عبدالرحمن بیش از شصت ودو فیصدنفوس مردم هزاره را قتل عام کرد و عده کثیری خانواده های مردم هزاره را از مناطق هزاره نشین ولایات ارزگان – زابل - قندهارو هیلمنداز زاد گاه وسرزمین آبائی شان مجبور به کوچ اجباری نمودند.

بدون شک امیر عبدالرحمان سیاه ترین چهره و جابر ترین فرد در تاریخ سیاسی معاصر افغانستان است .او برای تثبیت و استحکام قدرت خویش بیشترین کشتار و بد ترین جنایات را مرتکب گردید. 62فیصد جامعه هزاره به دست او قتل عام گردید. هزاره جات با تمام منابع اقتصادی، انسانی و فرهنگی آن نابود و تاراج شد و بیشترین ساحات و زمینهای های حا صل خیز آن توسط لشکر امیر پس از نابودی و فرار ساکنان آن برای همیشه غصب شد. ·   

         زندگانی انسان ها همواره آمیزه یی از زشتی ها و زیبایی ها، جنگ ها و صلح ها، ویرانی ها و آبادی ها، خوبی ها و بدی ها و... بوده و است که متأثر از روساخت و زیرساخت مناسبات مادی، اجتماعی و معنوی نظام جامعه در شرایط مکانی و زمانی مشخص خودش بوده و می باشد.

روی این اصل بوده که بناء بر انگیزه های منفی و زیان آور «خشونت ها»، همیشه حقوق ابتدایی و مدنی انسان نیز خدشه پذیر گردیده و موانع بیشماری سد راه تکامل طبیعی جوامع بشری شده اند. یعنی فقر مستمر سیاسی- اجتماعی، فرهنگی- اقتصادی و همچنان افزون خواهی، عظمت طلبی، زورگویی، نفس نگری و ... اند که پدیدهء «خشونت» را به زایش گرفته است. و این دیگر خشونت است که صدمات جبران ناپذیر را به روابط عادی انسان ها، کشورها، ملت ها، جوامع، خانواده ها و حتا افراد نیز وارد نموده و خصومت های دوامدار، تش های ویرانگر، جنگ های فرسایشگر و تباه کننده یی را در تاریخ بشریت به وجود آورده اند.

مزاری شناخت،گذشته و تصویر افقهای جدید برای افغانستان
نویسنده: محمد رضا ضیایی

«در گذشته هيچگاه نظام عادلانه ای، خالي از تبعيض و ظلم در افغانستان وجود ندا شته و پایه های تبعیض و ظلم و بی عدالتی در نظام های گذشته کشور گذاشته شده است». «استاد مزاری»

در دوازدهمین سالگرد شهادت استاد مزاری ضمن ادا احترام به روان پاک واسمانی   او   از اشتراک کنندگان و سازمان دهندگان این گیرد همایی صمیمانه تقدیر و تشکر می نمایم. موضوع که در این مقاله ،بررسی میگردد،ریشه یابی بحران ملی در افغانستان و شناخت گزشته ها وپیشنهاد راه حلهای عادلانه،منطقی و عاقلانه برای ان می باشد.

               از دوازدهمین سالگردشهادت بابه مزاری

            در شهر ما لموی سویدن با شکوه خاص تجلیل بعمل امد.

        متن سخرانی همسر شهید ابوذر غزنوی

       در المان در همایش تجدید میثاق با بابه مزاری ویارانش

     پیام زینب مزاری  عنوانی همایش هالند

     باسم الرب شهدا و الصدیقین

   همي نالم كه بابا در برم نيست

درجنگلي تاريك و تار، درميان شكوه درختان قد برافراشته، خانه اي گلي با بوي طراوت خاك،مشام دختري تنهارانوازش مي داد،صداي غريب گريه مي آمد صداي ناله اي كه تاروپودافكار دخترك را پاره مي كرد،او تنهاي تنها در خيالش به دنبال جوابي براي سوالاتش مي گشت، سوالاتي كه ازسه سالگي در ذهن او شكل گرفته و حال كه 12 سال از وداع خونين پدرش مي گذشت هيچ كس پاسخگوي سوالات تنهاييش نبود.

چرا او تنها بود؟

چرا روح بزرگ و قلب كوچكش فقط به درد وغم وغصه انس گرفته بود؟

چرا او نمي تواند براي يكبارازاعماق وجودش خوشحال باشد؟

چرا او پدر ندارد؟

مادرش كجاست؟

چرا در چشمان غمزده ي مردم كشورش حس نگراني است؟

پدرم! اي تنها پاسخگوي سوالات بي انتهاي من!

هر چه از عمر من مي گذرد و من به مرگ، نزديكتر مي شوم، بوي خفقان و ستم بيش تر همه جا را مي گيرد.

چرا هيچ كس نيست كه داد رس مظلومان باشد؟

پدرم! اي اسوه ي عدالت! اي شكوه عبادت! اي مظلوم اسارت در آسمان بي كران!

چشمانم رد پايي از بال و پر زدنت را جستجو مي كرد، در اعماق درياهاي بي انتها، درون صدف رازها، چشمان من به دنبال مرواريدي بود كه تا بي كرانها سفر كرده بود. تمام زمين وآسمان را به دنبال شناختن وجودت زير پا گذاشتم.

به راستي آرمان كسي چون مزاري چه مي تواند باشد؟ من نه به عنوان دختر دلسوخته ي  مزاري بلكه به عنوان يك جوان آب و خاكم دوست دارم بدانم چرا او رفت؟ مي خواهم بدانم

آري مزاري هم پدر بود، درست مانند پدرهاي ديگر. و چگونه يك پدر مي تواند از همه چيز

حتي از حلاوت مهر دخترك دردانه اش بگذرد و محبتي را كه به عنوان پدر از آن اوست به

پاي كودكان افشار بريزد. و حال مي خواهم بدانم در اين دنياي بي مروت چه كسي دست

مهرباني بر سر يتيمان افشار مي كشد؟ بياييد از خود بپرسيم چرا مزاري در مراسم هاي سالگردش خلاصه شده؟

 آن شور و شوق روزهاي ابتداي شهادت مزاري كجا رفت؟ تا كي

مي خواهيم زير بار ذلت باشيم؟ آيا مي توان بدون هيچ تقلايي فقط منتظر فرج الهي بود؟

ميدانم كه تنها نيستم. فرزندان مزاري بايد دوباره خود جوش و پرشور براي تك تك قطره هاي

خونش تلاش كنند براي تك تك كبوديهاي پيكرش. آن مردم دلسوخته كه پيكر بابه مزاري شان

را هزاران فرسنگ زير باد و باران بر بالهاي زخمي خود حمل كردند تا به جهانيان ثابت كنند كه

اگر مزاري به خاطر اهداف آنها و تحقق ارزش هاي معنوي، از هيچ چيز دريغ نكرد، آن ها نيز راهش را ادامه خواهند داد .

پدر مهربانم! در آن روزي كه همچون كبوتران سبك بال به سوي آسمان پر كشيدي، پيكر تو وقلب من رنجور و شكسته شده بود و آسماني كه طاقت كبوديهاي پيكر پاك و در هم شكسته ات را نداشت همچون من و مردمت در سكوت سرد سايه هاي تنهايي دنياي بس  ناجوان مرد مي گريست.

پدر از جان بهترم! من به عنوان تنها يادگار تو با جوانان ملتم به پيكر خونينت قسم ياد مي كنم

كه تا آخرين نفس براي تحقق عدالت اجتماعي از هيچ تقلايي دريغ نورزيم.

آن صداي عدالت را كه هنوز بعد از گذشت سالها از ميان خرابه هاي غرب كابل به گوش مي

رسد را به گذشته بسپاريم؟ و ادعاي جوان مردي كنيم؟! آري درست است كه پيكر پاك و

خونينش كه بر سرخي لاله ها خود نمايي مي كرد را به تلي از خاك سپرديم اما صداي

رساي عدالت او هنوز هم گوش خود پرستان ظالم را كر كرده است.

پدرم!

اي مهر رخشان خاطرات من!

هر چند گاهي وقتي ابرهاي آسمان خونين دلم هواي باريدن مي كنند و وجودم تنهايي  ونبودن تو را فرياد مي زند، لحظه اي به كوهستان پر تلاطم تفكرم سركي مي كشم و در ميان افكار آشفته ام به سوالي مي رسم كه؛ به راستي معناي نام زينب چيست؟

 وقتي اين سوال را در اوج تنهايي و نبودن سايه ي گرمت باز نگري مي كنم، باز به اين حقيقت پي مي برم كه پدرم رفت به بهاي يتيمي و سرگشتگي زينبي كوچك، تا زينبيان ديگر معنا يابند.

هر چه سال هاي متوالي از وداع خونين پدر مي گذرد هنوز هم مي توان گرد يتيمي را كه  بر صورت هاي فرزندان دلشكسته ي مزاري نشسته، احساس كرد.

 اما، ما آرمان هاي بزرگ مرد تاريخ مان را فراموش نمي كنيم.

 باز به دور دست هاي مي نگرم كه فرزندان مزاري در افق سرنوشت فردا پا به پاي هم، در كنار هم، نداي عدالت او را زمزمه مي كنند؛

 اين رسالت  همه ي ماست كه از هويت مردم خود دفاع كنيم. ماحقوق ملتمان را ميخواهيم.

در پايان من از طرف خانواده ي شهيد مزاري از تشريف فرمايي شما حضار محترم و هر كه

در دور و نزديك براي سالگردها و مراسم ها تلاش كرده متشكرم.

در پايان بعنوان تنها يادگار بابه ي صد پاره تان، به نمايندگي از طرف خانواده ام كمال تشكر و

دارم .